Rahat Nefes Alma Hakkım Var mı?
Rahat nefes alacağım günleri düşünmekten boğulduğumu fark edemiyorum, ve gerçekten yaşarken diğerlerine kıyasla ne kadar zor ayakta kaldığımı, yutkunurken acıttığını ve bazı şeylerin içimi nasıl ateşe verdiğini, biliyorum. Sürekli çabaladığımda ne kadar yalnız olduğumu cidden saklanan yalnızlığı her defasında buluyorum. Kendime hassaslığım korkunç seviyelerde de olsa artık düşünecek dert istemediğimi bir kere olsun rahat bir hayata tutunmanın hayalleriyle yaşadığımı görmek istemiyorum. Yani hayal kalsın istemiyorum.
Ben çabalıyorum, kendimi öldürmeyi düşündüğüm her dönem bunu neden yapamadığımı sorgulamaktan çekinmek birazda tükenmişliğin sonucu. Tükendim çok kötü bir şekilde ve bana kötü davranıyor bu hayat. Ölümle ölmek , her yaşımda aynı sorun. Umudum kalmıyor çoğu kez.
Beni anlayabilecek tek bir insanın olmaması sürekli tek beyin olarak yönetilen bir hayat ve 20 yaşıma kadar hata yapmadan düşünmek zorunda kalan bir çocuktan başka bir şey değilim. Defalarca boka sürüklendiğim sorunlar karşısında kimseye ağzımı açamadığım anlatamadığım buraya bile yazmaya korktuğum mevzular benim içimi çürütüyor. Kendime hayranım evet ama ona düşkün değilim.
Bitmesi gereken yerde öldürmek istediğim kendimi zamanı geldiğinde toprağın altına sokacak cesaretim var. Çok büyük bir şey istemedim ben. Hakkımı. “Hak etmek” bu kelime gerçekten canımı sıkıyor. Herkesin yalan olduğunu bildiğim halde sırf şu kafa 5 dakika rahatlasın diye görüştüğüm insanlar var. Hayatım dikenlerle örtülü bir gül bahçesi ve güllerimin hepsi solmaya, dikenler de ayağıma batmaya başladı.
